LOLO TAKI

Het borrelt in de NDP. Binnen de partij heerst sinds de voortvluchtigheid van Bouterse, en zeker na diens overlijden, een diepe verdeeldheid. Oudgedienden staan recht tegenover elkaar en touwtrekken om macht en invloed. Zo uitte Ramon Abrahams openlijk zware kritiek op de huidige gang van zaken. Hij vindt dat de erfenis van Desi Bouterse wordt verwaarloosd. Vervolgens heeft de president zich, bij LIM FM op de verjaardag van de gevallen leider, niet publiekelijk willen committeren aan zelfs maar een schrijntje van tegemoetkoming.

Deze spanningen leggen ook druk op lokale mediamakers. Presentator Clifton Limburg, bekend van zijn programma, voelt die druk naar eigen zeggen sinds het vraaggesprek met de president dagelijks. Mediamakers worden door aanhangers van de verschillende kampen onder druk geplaatst om een duidelijke kant te kiezen in dit gevecht. Vragen over hoor en wederhoor worden snel afgedaan als ‘lolo taki’. Echter, een journalist hoort vragen te stellen aan alle betrokkenen.

Onder leiding van Jennifer Simons waait er een nieuwe wind. Zij streeft naar inhoud, orde en stil werk. Dit is een breuk met het verleden. De partij kent immers een lange historie van populisme en politiek theater. De oude stijl rustte sterk op vertoon en harde taal. Simons kiest nu bewust voor een zakelijke aanpak van de problemen.

Als president zoekt Jennifer Simons geen verering. Rondom stichter Desi Bouterse leefde een grote persoonscultus. Simons heeft die cultus niet en streeft die ook niet na. Zij richt zich volgens haar eigen woorden liever op herstel van bestuur en economie. Waar Bouterse schitterde in de schijnwerpers, kiest zij voor rust, inhoud en de accenten van het dossier. Het contrast veroorzaakt wrijving in de gelederen van de partij. Oude strijdmakkers missen het vertrouwde gevoel van leiderschap en actie, de flair van theater en het zoeken van een externe, soms zelfs denkbeeldige vijand.

Toch is deze koerswijziging nodig om de huidige coalitie bij elkaar te houden.  Met het branden van wierook op het altaar van het boutisme, raakt Simons de NPS binnen de kortste keren kwijt, terwijl het verschil met de VHP bij de verkiezingsuitslag, toch al flinterdun was. Daarnaast heeft de NDP-voorzitter zich niet beperkt tot thuiswedstrijden: met een mediatour langs media die Bouterse niet te woord stonden en die zelfs een oppositioneel geluid durven laten horen, is de strategie niet om het vuur aan te wakkeren in de eigen gelederen, maar om heel Suriname de gelegenheid te geven over de brede linie de president zelf te horen, al is het minder vaak, minder fel en minder kleurrijk dan de stijl en werkwijze van Bouterse.