21 Juli 2026
14:00DE SNIJD / Armand Snijders
Enkele dagen geleden werd de inschrijvingsperiode afgesloten voor de gratis schoolpakketten die lanti ook dit jaar weer gaat verstrekken. Fijn voor kinderen die uit een minderdraagkrachtig gezin komen en voor die ouders of verzorgers die in ieder geval voor deze spulletjes niet diep in de mager gevulde buidel hoeven te tasten. Overigens geen nood voor diegenen die de slag hebben gemist, want nu de grote vakantie in zicht is, overspoelt een vloedgolf van schoolpakketten ons land. Je kunt het gerust een tsunami noemen: pennen, potloden, vegers, latten, driehoeken en schriften in alle soorten en maten worden uitgestrooid over de leerplichtige jeugd. Met een beetje geluk ontvangen ze ook nog een etensbakje en drinkbeker, in de hoop dat heel arme ouders voldoende geld hebben om deze iedere dag te vullen.
Met een bijna onvoorstelbaar enthousiasme worden de tassen met inhoud door allerlei gevers aan vooral ‘arme’ kinderen uitgereikt. Stichtingen, religieuze organisaties en serviceclubs verdringen elkaar in hun uitdeelwoede en vooral om te laten zien hoe goed ze het – met hun gulle hart – menen met onze jeugd. En dan heb je ook nog de Nederlandse groepjes – niet zelden op initiatief van de diaspora – die ‘de noodlijdende mens’ in Suriname de helpende hand willen bieden. Ook politieke partijen doen zich graag gelden, al hangt het er wel vanaf wanneer er verkiezingen zijn en pakketten dus kunnen worden ingezet in de campagne. Anders is de politieke bijdrage wat beperkter.
In Blauwgrond – waar wij tegenaan wonen – was het de afgelopen twee jaar prettig voor schoolgaande kinderen en hun ouders, want met name de NDP en Pertjajah Luhur probeerden daar met schoolspullen te scoren. Dit jaar zal de oogst een stuk minder zijn, vrees ik; de verkiezingsbuit is immers binnen, dus de pakketten en de daarbij behorende speeches over het belang van het kind en goed onderwijs zijn inmiddels vergeten.
Dat de politiek zich in de pakkettenpret mengt, is overigens niet iets van vandaag of gisteren.
Maar ja, in Suriname vinden politici het veel leuker – en vooral makkelijker – om te scoren met goedkope en populistische blijmakertjes, dan daadwerkelijk tijd en energie te stoppen in goed onderwijsbeleid op basis van een duidelijke visie. Daardoor zitten we nu met een minister genaamd Dick opgescheept die totaal niet begrijpt waarom de examenresultaten zo slecht zijn. Hij heeft blijkbaar niet geleerd van die peperdure onderwijscongressen die hij recentelijk heeft gehouden. Dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. Maar geloof mij: binnenkort zul je hem weer zien als ook hij hier en daar een pakketje gaat uitdelen en zal hij aan het begin van het nieuwe schooljaar een praatje houden en roepen dat kinderen goed hun best moeten doen. Want zij vormen immers de toekomst van ons fraaie land!
Dat de politiek zich in de pakkettenpret mengt, is overigens niet iets van vandaag of gisteren. Zolang ik mij kan herinneren, wordt al tientallen jaren met deze douceurtjes gestrooid. Dat was al vóór en tijdens de regeringen-Venetiaan al zo. De laatste twee first ladies waren er ook zeer bedreven in, al betaalden ze dat uiteraard niet uit eigen zak. Ingrid maakte daarbij vooral gretig gebruik van onder meer donaties van de Chinezen, Mel profiteerde van vage financiële potjes die haar first man klaar had gezet op zijn en háár kabinet. Dat de aanbestedingen voor die schoolpakketten heel ondoorzichtig verliepen en dat er ondernemers waren die meenden dat er uiteindelijk veel te veel geld werd uitgegeven, kon je op voorhand voorspellen. Overigens zijn er uiteindelijk maar heel weinig gezinnen geweest die daadwerkelijk een pakket hebben ontvangen.
Zelfs al je een zware crimineel bent, kun je nog proberen goede sier te maken door schoolpakketten te laten uitdelen. Met de nadruk op ‘laten uitdelen’, want Joël ‘Bordo’ Martinus kon dat in 2023 niet persoonlijk. De toenmalige directeur van de Anthony Nesty Sporthal/ondervoorzitter van Abop en adviseur van – toen nog – veepee Ronnie was immers op de vlucht voor justitie. Hij werd verdacht van onder meer medeplichtigheid aan moord en doodslag en grootschalige drugshandel – waarvoor hij inmiddels tot twaalf jaar cel is veroordeeld.
Hij gaf destijds echter vanuit Brazilië de opdracht aan ‘zijn mensen’ om driehonderd rijkelijk gevulde pakketten uit te delen. Zelfs als voorvluchtige wilde hij in al zijn ijdelheid nog bejubeld worden. Nu hij in Frankrijk achter de tralies zit en met alle straffen die hij nog moet uitzitten, zal hij pas aan de nog niet geboren generatie schoolkinderen persoonlijk pakketten kunnen uitreiken. En ze wellicht kunnen uitleggen – uit eigen ervaring – dat misdaad niet loont.
De gulle gevers hebben kennelijk collectief geoordeeld dat zij onder de noemer ‘behoeftig’ vallen terwijl ze in werkelijkheid met gemak in staat zijn spullen aan te schaffen.
Maar dat was weer eens mijn traditionele zijsprongetjes; terug naar de pakketten, waar deze column over gaat. Misschien moet de regering eens een commissie instellen die alle gedoneerde, geschonken en gekochte pakketten in kaart moet brengen en dat deze stuk voor stuk worden geregistreerd. En die er ook voor zorgt dat alles eerlijk wordt verdeeld en iedereen die daar echt voor in aanmerking komt, wat krijgt. Want momenteel stemmen de verschillende instanties niet met elkaar af wie ze wat geven. Sommige kinderen worden ermee overladen, terwijl anderen met lege handen blijven.
Ik ken bijvoorbeeld in Blauwgrond mensen die elk jaar meerdere goedgevulde schooltassen ontvangen. De gulle gevers hebben kennelijk collectief geoordeeld dat zij onder de noemer ‘behoeftig’ vallen terwijl ze in werkelijkheid met gemak in staat zijn de benodigde spullen te betalen. Want van een vage stichting krijgen ze een pakket, een serviceclub deelt ze lukraak in de wijk uit en de politieke partij waar de ouders trouw lid van zijn, doet vaak ook een duit in het zakje. En met een beetje geluk valt er ook nog wat te halen bij de moskee waar men aan verbonden is.
Een beetje te veel van het goede, maar de mensen zijn er uiteraard blij mee: het teveel aan ontvangen spullen geven ze weg of verkopen ze voor een zacht prijsje – zeggen ze – aan gezinnen die helemaal niets ontvangen. Of dit ook de bedoeling is van de gevers die de schoolprestaties beogen te verbeteren door het uitdelen van cadeautjes, valt te betwijfelen. En of het echt helpt, gezien de belabberde prestaties op veel scholen, is eveneens de vraag. Daar is meer voor nodig dan een schoolpakketje.-.