Dubbele agenda’s

DE RELATIE MET buurland Guyana wordt gedomineerd door de dubbele agenda’s die beide landen hanteren. Daardoor komt er maar heel weinig van de grond, terwijl de twee landen beter stevig de handen in elkaar zouden moeten slaan. Hoewel alles aan de oppervlakte pais en vree lijkt te zijn en de wederzijdse presidenten gezamenlijk zeggen op te trekken om maximaal te profiteren van de olierijkdommen die voor beide kusten verborgen liggen, is het in werkelijkheid ‘ieder voor zich en god voor ons allen’.

Het meest recente akkefietje over de bouw van de brug over de grensrivier wakkerde de onhebbelijkheden tussen de twee landen weer aan. Suriname zegt het nu allemaal alleen te willen doen, inclusief de financiering. Dat wekt bij menigeen bevreemding, want het land staat er financieel nog altijd zeer slecht voor en kan zich met goed fatsoen geen lening voor een brug permitteren. Bovendien beweren de Guyanezen dat de Surinaamse ommezwaai als een volslagen verrassing kwam en dat ze niet daarover waren geïnformeerd. Echter, Suriname zegt van wel en in feite dat het buurland liegt.

Feit is dat er keiharde afspraken met Guyana liggen om het brugproject gezamenlijk op te pakken, te trekken én te financieren. Die afspraken waren ruim vijf jaar geleden gemaakt door president Chandrikapersad Santokhi en zijn collega Ifraan Ali. Het was op zich vreemd dat Suriname het buurland zou laten meebeslissen over een oeververbinding die vrijwel volledig op Surinaams grondgebied wordt gebouwd. Immers, de Corantijn is van Suriname. Alleen had Santokhi destijds een volledig failliete staat van zijn voorganger Desi Bouterse geërfd en wilde hij de brug in zijn regeerperiode bouwen, waardoor hij geen andere keuze had een deal met de inmiddels veel welvarendere buren te sluiten.

Ali hapte toe en daarna begon een onzichtbaar gehaal en getrek, maar er werd nooit een beslissing genomen over wie nou wat zou gaan betalen en hoe het hele project, dat ongeveer driehonderd miljoen US dollar gaat kosten, moet worden gefinancierd. Kort vóór de verkiezingen van mei 2025 werd bekend dat het Chinese China Road and Bridge Corporation de brug hoogstwaarschijnlijk zou mogen bouwen, maar er was nog altijd geen geld. Santokhi diende wel bij China een verzoek in voor een lening, maar daar is – voor zover bekend – nooit een positief antwoord op gekomen.

Al die tijd bleef het vooral stil van Guyanese zijde. En terwijl Ali en zijn regering keer op keer benadrukken het belang van de brug in te zien, duiden de ondernomen acties op het tegendeel. En doen bij argwanende Surinamers het vermoeden rijzen dat ze er in Georgetown een dubbele agenda op na houden. Dat zou zomaar kunnen, maar het is eerder regel dan uitzondering dat politici in béide landen er dubbele agenda’s op na houden. Dat is al sinds het leger van het buurland het Tigri-gebied op 19 augustus 1969 binnenviel en sindsdien bezet houdt.

Bij de laatste akkefietjes – rond de 150 visvergunningen en de (tol)heffing op de Corantijn – bestaat ook het vermoeden dat de wederzijdse regeringen slechts de halve waarheid vertellen en het echte verhaal van wat er is afgesproken voor de samenleving angstvallig verborgen houden. Wie er rond de brugkwestie ook gelijk heeft; er is een totaal gebrek aan openheid, waar beide landen voor verantwoordelijk zijn. En daardoor weet geen enkele Surinaamse of Guyanese burger wie er nu liegt en wie het bij het rechte eind heeft.

Overigens, Guyana kan nog dwars gaan liggen en de bouw van de brug volledig blokkeren. Want de Corantijn mag dan wel van Suriname zijn, de overzijde van de grensrivier is Guyanees grondgebied en is toch nodig is om de oeververbinding te voltooien. Dus president Jennifer Geerlings-Simons zal er nog een hele kluif aan hebben om het slepende brugavontuur tot een goed einde te brengen.