Code zwart?

ER WAS DONDERDAG bijna sprake van paniek in het land. In de media verscheen het bericht dat er in bepaalde gevallen sprake was van Code Zwart in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. Dat bericht kwam voort uit een interne brief die kennelijk werd verstuurd binnen het ziekenhuis. Echter, toen Fauzia Poese, hoofd van de Spoedeisende Hulp (SEH) van het AZP, werd geïnterviewd, ontkende ze dat er sprake was van Code Zwart.

Wel druk op de zorg omdat vooral veel verpleegkundigen wegtrekken, maar geen Code Zwart. ‘In andere landen kan er misschien makkelijker een Code Zwart afgekondigd worden en moet de SEH sluiten. Maar in Suriname is het er maar één, dus we kunnen niet sluiten’, aldus Poese. Echter, als we teruggrijpen naar de definitie van Code Zwart, dan wil dat niet zeggen dat afdelingen al sluiten.

Het is een officiële noodsituatie in de gezondheidszorg die aangeeft dat de vraag naar intensive care (IC)-bedden en medische zorg groter is dan de beschikbare capaciteit. Dit betekent dat artsen en ziekenhuizen moeten kiezen welke patiënten wel of niet de meest intensieve levensreddende behandelingen krijgen. Als we kijken naar deze definitie dan is dit al vaker gebeurt bij het AZP en de klachten worden met de dag erger.

Het is te begrijpen dat Poese uit alle macht probeert te ontkennen dat er een noodsituatie is, want het ziekenhuis wil de eigen reputatie beschermen en paniek voorkomen. Maar toch helpt glashard ontkennen niet. Het is ook gevaarlijk en onethisch. De bevolking moet erop kunnen vertrouwen dat een gezondheidsprofessional integer en eerlijk is. Dat die vooral handelt in belang van de zieke mens en niet alleen in het belang van het ziekenhuis.

Maar de grootste schuld ligt bij het ministerie van Volksgezondheid, Arbeid en Welzijn. Elke keer weer heeft minister Andre Misiekaba zijn praatje klaar voor de pers. De algemene boodschap is: het komt goed, er komen uitzendkrachten en dan gaat het allemaal beter gaan. Of we zijn naar Colombia geweest, we hebben gekeken naar het systeem daar en we hebben een natraject afgesproken. Later bleek dat het ziekenhuis in Colombia naar Suriname was gekomen met een brandende eis: wij willen betaling, nu!

Het is al maanden terug dat het bezoek aan Colombia is gedaan, het is nog langer terug dat er een zorgherstelplan was geschreven en dat er een zorgraad zou komen. Niemand heeft het meer daarover. Daarnaast is er nog steeds geen transparantie over de financiële huishouding bij het Staatziekenfonds, waar patiënten intussen keihard cash moeten betalen voor een MRI-scan.

Gezondheid en onderwijs zijn belangrijke pijlers in een land. Toch heeft de huidige regering na bijna een jaar in het zadel gezeten te hebben, geen noemenswaardige vorderingen geboekt. En niemand verwacht wonderen, maar een duidelijk plan van aanpak en een roadmap mogen nu wel gepresenteerd worden. De rek is al helemaal eruit in de sector Volksgezondheid.